سير و سلوك است و شخصيت بزرگى چون مرحوم علّامه طباطبايى ( رحمةالله ) از تربيت‌يافتگان مكتب ايشان هستند - به شاگران خويش چنين توصيه مىنموده‌اند : « اگر به جستجوى آب زمين را كندى ، نبايد خسته و نااميد شوى ، اگر وقتش باشد به آب مىرسى ، و گرنه نااميد نشو كه بالأخره به آب مىرسى و حتّى آب برايت فوران مىكند . » البته گاهى هم جذبه‌اى از سوى پرودگار متعال براى بنده پديد مىآيد و در يك لحظه ، مىتواند راه صد ساله را بپيمايد ، به‌شرط آنكه زمينه‌اى براى دريافت جذبهء الهى فراهم كرده باشد و نيز در جهت بقاى آن جذبه و توفيق الهى بكوشد . مىشود پردهء جسمم پر كاهى گاهى * ديده‌ام هر دو جهان را به نگاهى گاهى وادى عشق بسى دور و دراز است ولى * طى شود جادهء صد ساله به آهى گاهى در طلب كوش و مده دامن اميد زدست * دولتى هست كه يا بى سر راهى گاهى چه بسا افرادى كه با يك توجّه و يك توبهء حقيقى ، توانسته‌اند منازل هفت‌گانه را در كمتر از يك شبانه‌روز ، يكى پس از ديگرى طى كنند و به لقاى الهى نائل آيند . البته بايد توجّه داشت كه اين‌گونه وصال‌ها استثناء است و از اين جهت ، ريشه‌دار نيست و سالك بايد با مراقبت و رياضت‌هاى دينى ، سلوك خود را ريشه‌دار كند . آنچه مهم است و بايد بدان توجّه جدّى شود ، اينكه لازم است انسان قدم در راه نهد و به سوى پرودگار خويش حركت نمايد . سالك بايد به انجام وظيفه بپردازد و در پى مدّت زمان رسيدن نباشد ؛ بلكه افتادن در راه و طى كردن مسير حركت به سوى خداوند سبحان ، خود هدفى متعالى است كه بايد قدر آن شناخته شود . بنابراين براى پويندهء راه حقيقت ، تفاوتى نمىكند كه طى يك مدّت كوتاه به مقصود برسد ، يا يك عمر رياضت بكشد تا دريچه‌اى از عالم معنا به‌سوى او گشوده